dissabte, 8 de setembre del 2012

El papà

Júlia, quan vares partir el teu pare va escriure algunes coses per a tu. No les vull transcriure aquí perque són seves, però les tenc guardades amb els teus records. A més són paraules plenes de tristesa i ara ja no és moment per això. Ara el teu record és ple d'amor.

Però si hi ha una frase seva que voldria compartir aquí. La va escriure fa just un any, el dia després de la teva partida i m'agrada especialment perquè dins el mal que ens feia l'ànima aquell dia, va ser capaç de fer-me veure la part positiva. Diu així:

"Igualmente he abierto mi mejor vino para brindar por mi niña. No ha tenido la oportunidad de vivir y, aún así, nos ha dado momentos de mucha alegría. Para ella era y, a pesar de todo, se la merecía."

Celebrando

Ayer el papi y yo fuimos a celebrar nuestros 9 años juntos. Sí, el mismo día en que Júlia pasó de mi vientre de mi corazón (me encanta esta expresión, lamento no saber de quién la tomo prestada). Así que en nuestra cena también tuvimos unos minutitos para ella. Pensaba pedirme una tarta de postre, pero era menú degustación hindú, así que no hubo elección... Aunque, por otro lado, estaba buenísimo el vasito (imposible recordar y mucho menos escribir el nombre de esa especie de helado con semillas).


Me gusta decir que lo celebramos, porque suena alegre, a fiesta, porque es así. Nada tuvo que ver con la pena, con el dolor...

Seis meses después de perder a Aina creo que llevo un duelo bastante elaborado. He llegado a la aceptación. Claro que me acuerdo de mis hijas, pero su ausencia no duele, todo lo contrario, y, por ello, quiero seguir recordándolas. Soy consciente del camino hecho, de todo lo aprendido y de lo positivo que ha traído su partida.

Mi vida es bonita, sin necesidad de hijos terrenales. Si un día deciden venir estaré encantada. Pero si por cualquier razón no llegan, seré feliz igualmente. No me siento incompleta. ¡Mi vida está llena de tantas cosas bellas!

divendres, 7 de setembre del 2012

Un any sense tu (i mig sense ella)

Molts d'anys, estimada!

Ha passat un any, Júlia. Em costa de creure... M'agrada escriure't com avui, contenta. Encara que no pugui compartir la meva vida amb tu m'has deixat un grapat de coses bones,.. He aconseguit perdonar-me per tot allò que voldria haver fet amb tu i no vaig fer. He trobat la pau i ja sóc capaç simplement d'estimar-te, sense culpabilitats.

Arribares i partires el 7 de setembre, en el nostre 8è aniversari com a parella. Aquella data que triàrem, com la cançó. En aquells anys no sabíem com en seria de significativa per a nosaltres...

Aineta, menuda, no ens oblidem de tu i dels teus 6 mesos al món de la llum.

Vos estim, vos record i sóc feliç.

divendres, 31 d’agost del 2012

Sólo tú

Una maravillosa mamá nos ha regalado esta preciosa canción de India Martínez. La dejo aquí, para mis pequeñas. Si queréis escucharla.

Gracias Belén, gracias Ainhoa.

Cuando todo era un cuento de hadas
descubriste otra vida sin mí.
Se nos fue aquel final feliz

No se han ido las ganas de verte
No se acaban las horas sin ti
No se van las noches que te di

Sólo tú,
Tu recuerdo en mi alma
Sólo faltas tú
Mirarte y quererte, 
sentir mi presente,
de frente mi suerte
Sólo tú.

Sólo tú
Tu infinita sonrisa
Sólo faltas tú, 
besarte y quererte,
sentir mi presente, 
de frente mi suerte
Sólo tú

Las heridas se curan despacio
Las mentiras no tienen edad
El dolor no escucha la verdad

Sólo tú
Tu recuerdo en mi alma
Sólo faltas tu
Mirarte y tenerte.
sentir mi presente, 
de frente mi suerte
Sólo tú

Sólo tú
Tu infinita sonrisa
Sólo faltas tú
Besarte y quererte,
sentir mi presente,
de frente mi suerte

Y desaparece
Quiero llegar
donde tú estés,
donde estés

diumenge, 26 d’agost del 2012

La utopía

Hoy he estado revisando mi FB. Allí tengo escrita una de mis citas favoritas de Eduardo Galeano:

"La utopía está en el horizonte. Camino dos pasos, ella se aleja dos pasos y el horizonte se corre diez pasos más allá. ¿Entonces para que sirve la utopía? Para eso, sirve para caminar."

Me la descubrió una gran maestra y siempre la he llevado conmigo, acompañándome en mi trabajo. Hace falta tanto de utopía en la labor que desempeñamos... La tenía algo olvidada, supongo que últimamente lo personal pesa más que lo profesional y esta cita iba ligada a lo segundo. 

Pero ya no...

Se han convertido en las palabras de mi vida. En esas que me animan y que me dan la fuerza para seguir adelante. Buscando esa utopía, caminando... 

¿Quién sabe si un día llegaré a alcanzarla?

dimarts, 21 d’agost del 2012

Una joya, un recuerdo más

Una sabia mamá de SUA dice que lo bueno de los recuerdos es que pueden crearse. Podemos encontrar pequeñas cosas que nos ayuden a conectar con nuestros bebés de luz.

Hace tiempo que voy buscando algo, un nuevo recuerdo. No me gustan mucho las joyas en general, pero suelo llevar algún anillo. Así que voy ojeando los escaparates de joyerías, a ver si encuentro algún anillo con algo significativo para mí.

Ayer fue el cumpleaños de mi madre, de la abuela. Pensé que quizás a ella también le gustaría tener algún recuerdo de sus nietas. Así que fui buscando alguna pequeña joya con dos florecitas, algo así como un colgante.

Entré en una y pregunté. "Colgante no tenemos, pero sí hay un anillo con dos florecitas". Cuando lo ví... Era mi anillo, ese que buscaba, como si la foto de las florecitas se hubiera transformado en plata. Me hice mi regalo para el primer cumpleaños de Júlia, que llegará dentro de poco.


A mi madre le compré finalmente unos pendientes, cada uno con una pequeña flor, como el anillo. No quise ponerla triste, pero se emocionó... Es una gran abuela.

Molts d'anys mamà! Molts d'anys, padrina!

dimecres, 8 d’agost del 2012

Disfrutar de la vida

He hecho una mezcla, con mis palabras en SUA, en ese rinconcito donde me siento tan libre, acompañada y respetada. Para recordarme cómo deseo vivir mi vida en los días en que voy a decaer. Hoy que finalmente me encuentro más fuerte. Mis hijas, en su día, siempre me dejan un regalo.

“Pues finalmente intento dejarme llevar... 

Aunque la falta de control en mi caso sea complicada. Perdí a mis hijas sin poder hacer nada y supongo que por ello necesito controlar otros aspectos de mi vida, para sentirme más segura, para creer que decido algo...

Pero a pesar de que sea difícil, lo estoy intentando.

Aunque he empezado a tomar ácido fólico, me niego a decir que estamos buscando. 

Para mí el lenguaje es muy importante, y aunque no tomar precauciones sea prácticamente lo mismo que buscar un embarazo, a mí me ayuda pensar que no estoy buscando, sino dejando que esa nueva vida decida por si misma. No quiero añadir presión, sino descargar tensión. Quiero darle otro sentido a mi vida, lejos de la búsqueda de la maternidad terrenal. Lo necesito. 

No voy a controlar el moco cervical, ni  la temperatura, ni piernas para arriba, ni días fértiles, ni nada de todo esto... 

El papi y yo nos queremos, cuando nos apetece, sin pensar en bebés, ni embarazos, ni nada, simplemente como una manera más de demostrarnos amor. Si llegará ese bebé, cuánto se quedará, no lo sabemos. No deseamos que sea pronto, ni tarde, únicamente queremos creer que cuando lo haga será para quedarse.

Disfrutar, esa es la palabra. Pero no únicamente disfrutar del hecho de concebir un bebé. Necesito disfrutar de todas esas cosas que están en mi vida y que no están relacionadas directamente con la maternidad.

Quiero disfrutar de una comida con la familia, de una cena con amigos, de un paseo por el mar, de un día de vacaciones, incluso de que sale el sol... Sin que el hecho de ser madre de un bebé terrenal ocupe mi mente. Llegará, no llegará, se quedará, cuando se irá, estaré bien, me pasará algo... No puedo más. Necesito dejar de pensar más allá del ahora.

Mi vida es bonita por lo que es, por como es, a pesar de haber perdido a dos hijas, o incluso diría que es mejor tras su corta existencia. No quiero sentir que está incompleta por no tener un hijo conmigo. Porque al fin y al cabo esta es la vida que me toca vivir y la quiero tal y como es. 

Lo que me espera, ¿quién sabe? Debo aceptar, aunque me cueste, que no soy yo quien controla todos los aspectos de mi vida, al menos en cierta medida. Sin presión, sin prisas... 

Disfrutando...”